Wat mij betreft is er maar één moment voor eindejaarslijstjes en dat is, eh, aan het einde van het jaar. En niet al in november, of zelfs oktober. De afgelopen weken ben ik nog druk doende geweest alle albums opnieuw te beluisteren waarvan ik niet meer zeker wist hoe goed ze waren, heb ik nog wat al-tijden-willen-horen-maar-het-komt-er-niet-van platen kunnen monsteren, en heb ik de cd's met elkaar geprobeerd te vergelijken. Vergelijken - het is vreselijk moeilijk met creatieve uitingen, zeker als ze zo goed zijn als de beste albums van 2005. Dan màg en kàn het eigenlijk niet. Maxïmo Park beter dan Antony? The Ordinary Boys beter dan Devendra Banhart? Nee. Maar A Certain Trigger heeft meer betekend in m'n leven dit jaar dan I Am A Bird Now. Brassbound net iets meer dan Cripple Crow. Uiteindelijk zijn eindejaarslijstjes een soort dagboeken (jaarboeken...) van je leven. Als je over een paar jaar je eindlijst van 2005 tegenkomt komen er al talloze herinneringen los van je leven dat jaar; als je dan de muziek er nog bij opzet ook bèn je gewoon weer in 2005. Wat de volgende eindlijstjes betekenen voor iedereen die niet de samensteller is van die lijstjes - voel je aangesproken - weet ik ook niet (maar remember, je krijgt dit mailtje alleen als je zelf hebt aangegeven die te willen ontvangen so don't blame me...), maar wat ik wel weet is dat ik het zelf altijd heel leuk vind lijstjes van anderen te zien. For various reasons, maar het zou het versturen van deze lijst pas echt de moeite waard maken als ìemand een artiest ontdekt dankzij deze lijsten... Eigenlijk... Eigenlijk zouden eindejaarslijstjes pas ècht kunnen worden opgemaakt een paar maanden in het nieuwe jaar. Wanneer alle muziek van het voorgaande jaar is bezonken en de nieuwere platen niet meer het voordeel van de frisheid hebben en de oude niet die van al in nostalgie veranderende herinneringen. Ik krijg nu alweer de behoefte nog wat de schuiven in de volgorde... Maar als een eindejaarslijstje een momentopname is, laat het moment dan 31 december zijn. Right... Ik zou nog pagina's kunnen vullen met gedachtes over lijstjes en lijstjes en, eh, lijstjes maar laat ik die lijstjes zelf nu maar presenteren. Mijn dagboeken, zomaar op internet... Inclusief intieme geheimen... In de vorm van guilty pleasures als Coldplay, t.A.T.u. en The Bravery... Mijn leven achter de kassa van Plato zal nooit meer hetzelfde zijn... *hiding face behind hands*

Naschrift: er staan wat nummers in die vorig jaar (2004) zijn verschenen. Dit komt omdat die pas dit jaar op single zijn uitgekomen. En ik ben zo'n enge chart-regeltjes-purist die dat belangrijk vindt...      Overigens maak ik al jaren elke week een Top 50 van mijn favoriete singles van het moment, en ik prefereer nog steeds de single boven een album - een single kan perfect zijn, een album is dat zelden. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Honderd albums... Hoe geloofwaardig is het dat ik 100 albums ècht kèn? Tja... Rekensom. Als ik wakker word, zet ik een album op. Op weg naar Plato luister ik naar muziek. Bij Plato hoor ik acht uur per dag albums voorbij komen. 's Avonds thuis staat er weer muziek op. Een gemiddeld album duurt 40 minuten. 365 dagen x 10 = 3.650 uur aan muziek per jaar. 3.650 x 60 = 219.000 minuten. Gedeeld door 40 maakt dat ik potentieel 5.475 albums per jaar kan horen (ik schrik er zelf ook van). Nou moet je albums minstens een keer of vijf horen voordat je weet hoe goed je 'm vindt, maar dan nog zijn er ruim 1.000 albums die ik kan leren kennen. (...en er komen echt veel meer albums per jaar uit dan 1.000. Gelukkig hou ik lang niet van alle muziek; ik kan de meeste muziek wel waarderen maar echt verliefd word ik alleen op... Ach, zie lijstje.) 13. The Ark. State Of The Ark. The Ark is waarschijnlijk te extravert en te fel roze voor het Nederlandse publiek. Zonde, want ze zijn de enige ware troonopvolgers van Queen. En dààr houdt Nederland wel en masse van. The Ark combineert het beste van de jaren '70 - Bowie, Bolan, Sparks, Abba en Queen - met een contemporair geluid en vooral ijzersterke anthems van songs. Albums waar vrijwel elke track een hit zou kunnen worden zijn schaars, maar dit is er eentje. 6. Patrick Wolf. Wind In The Wires. Levend anachronisme; met de ene poot in een Middeleeuwse fantasiewereld, met het andere in een wonderlijke toekomst. In een parallele wereld is hìj de terechte King Of Pop. (Voor iedereen die Patrick Wolf - oh, the shame! - nog niet kent, debuut Lycanthropy is zo mogelijk nòg beter, maar ook extremer, dus Wind In The Wires is een prima startpunt.) 4. Coldplay. X&Y. Van A tot Z Groots & Meeslepend. Onterecht afgemaakt door 'De Kenners'. De teksten slaan nergens op maar de ijzersterke melodieën vergoeden alles. U2 haalt dit niveau al jaren niet meer. De ambitie om de hemel te willen bestormen wordt door critici als not-done beschouwd, maar ik heb er niets op tegen om een klein uurtje de hemel op te zoeken met Chris Martin en co. 2. Maxïmo Park. A Certain Trigger. Toen ik dit album voor het eerst hoorde, dacht ik te maken te hebben met 'de Franz Ferdinand van 2005'. Maar, helaas heeft dit vijftal uit Newcastle commercieel geen grote ogen gegooid; het is volledig onterecht over het hoofd gezien door het grote publiek. Ook een Mercury Prize nominatie en de re-release van de beste popsong van het jaar, Apply Some Pressure, hielpen niet.         Als er één nummer aanspraak mag maken op de titel Teenage Kicks of Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn't've) van de Jaren Nu is het Graffiti wel; "I'll do graffiti if you sing to me in French/What are we doing here, if romance isn't dead?" - De romantiek spat ervan af. (En nee, het is géén metafoor!) Dit album staat bol van de urgente, super-catchy popmelodieën en intelligente songteksten die van The Smiths absolute indiehelden hebben gemaakt. Het zou me niets verbazen als Maxïmo Park deze status dan maar met het volgende album gaat bereiken. 1. Sufjan Stevens. Illinois. Wat valt er nog te zeggen over het onbetwiste meesterwerk van 2005? De Brian Wilson van mijn generatie weet me op alle fronten te raken. Gelukkig is Sufjan een brave gelovige jongen en heeft hij zijn Smile wel op het juiste moment kunnen voltooien. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Artiesten voor het eerst zien heeft vrijwel altijd een grotere impact dan de opvolgende keren... In 2003 maakte Patrick Wolf de meeste indruk, vorig jaar was het Joanna Newsom. Dit jaar zag ik ze beiden voor de tweede keer - en weer waren ze overdonderend goed en betoverden ze me volledig. Toch was het niet meer zo bijzonder als De Eerste Keer... En het was voor mij wèl de eerste keer The Ark, Maxïmo Park en The Strokes... (...en ik blijf het zonde vinden dat ik Sufjan Stevens moest missen. *sigh*) ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Bovenstaande album tracks verdienden het stuk voor stuk om op single te verschijnen... Maar misschien is het maar goed dat dat niet is gebeurd, want dan had het samenstellen van de single-lijst helemààl onmogelijk geweest. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een bij-lange-na-niet-uitputtende lijst. Muziektelevisie betekent vooral géén muziek en als er al muziekvideos voorbij komen zijn het meestal de niet-erg-interessante (understatement) in het commerciële R&B/rap/mainstream rock- en popgenre. En aangezien ik een te drukke baan heb om 's nachts MTV te kijken en pas sinds een maand of twee de zegeningen van adsl mag ervaren heb ik met moeite 30 geweldige videos kunnen selecteren het afgelopen jaar.        Ze zìjn er wel - ze worden alleen nooit getoond. Thank God dus voor het internet; ik ontdek elke week weer een handjevol sites waar de leuke clips te zien zijn. Hoe had ik anders ooit de geniale clip van (het overigens muzikaal vrij matige) Plan B kunnen ontdekken? (Van Daniel Levy voor Independ, de video is op hun site http://www.independ.net te vinden.) ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

(Alleen gebaseerd op het grafische ontwerp en/of beeld van de cover. Fancy packaging doesn't impress me much...) ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ervaring leert dat albums waar je het meest van verwacht het meest gaan teleurstellen (hoewel het jaar met The Strokes veelbelovend begint want First Impressions... valt nièt tegen en ik had hoge verwachtingen). Toch waag ik me elk jaar weer aan een voorspelling. Vooruitkijken blijft onwijs leuk; wat een geweldig jaar kan 2006 worden als bovenstaande Grote Namen nièt tegenvallen...! En dan heb ik in bovenstaand lijstje niet eens veel van de Nieuwe Bandjes staan. Van veel daarvan ken ik weinig meer dan een single, wat live opnames, wat demo's, wat fragmenten dus die kwalificeren net niet. Op bands als The Long Blondes, Battle en Arctic Monkeys na, die met de talloze nummers die ik al van ze ken m'n hart al hebben veroverd. Namen van Nieuwe Bandjes? Where to start... Where to end... Laat ik me aan een voorzichtige voorspelling wagen: The Kooks, Mystery Jets, Morning Runner, Boy Kill Boy, White Rose Movement, Kubb, Bell X1 (ok, geen nieuwe band, strictly seen), Every Move A Picture, The Little Flames, Guillemots, The Modern, Be Your Own Pet, The Automatic, Dirty Pretty Things, Lancaster Bombers, We Start Fires, Larrikin Love, The Sunshine Underground, Good Shoes, The Motion Sick, Other Sins... en... en... en... en zo zou ik nog even door kunnen gaan... Genoeg potentieel dus. Let 2006 commence! Ik heb er zin in. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Als laatste dan nog een non-muzikaal lijstje... Een heel regelmatige bioscoopbezoeker ben ik - vooral door tijdgebrek en de lastige woonlocatie ten opzichte van de filmhuislocaties - niet dus ik heb vast prachtfilms gemist. Ik sta open voor suggesties welke ik in de herkansing (dvd?) alsnog dien te zien... --------------------------------------------------------------------------------------------------------- En als je helemaal tot hier bent gekomen kan ik niks anders anders doen dan je te bedanken voor de onverwacht aandacht... Je moet in dat geval wel net zo'n bizarre muziekfreak zijn als ik... En als wij eens de wereld zouden mogen overnemen dit jaar... Make charts, not war,